در این قسمت حرف دل طرفداران سلطان

 علی دایی نوشته میشه با ذکر نام و هر

کسی هم که دوست نداره اسمش نوشته بشه

بگه تا به عنوان طرفدار حرفاش رو بنویسم.

بدون شک فوتبال ایران خود را مدیون او می داند . کسی که هر چقدر بیشتر برای کشورش افتخار کسب میکند بیشتر مورد ناملایمات قرار میگیرد . براستی چرا؟ چرا کسی که جهان اینگونه در مقابل او سر تعظیم فرو می آورد در کشورش اینگونه او را زیر سوال می برند . مردمی قدر نشناس . اما اراده مصمم سلطان همیشه راهگشای او بوده و او هر روز مسیر صعودی موفقیت را طی خواهد کرد زیرا که خداوند او را دوست می دارد .

Daei not only the best player in the world,but altho the best man in the Earth

به نظر من علی دایی بهترین در همه ی زمان و همه ی زمین هاست.

اينجانب يكي از طرفداران فوتبال علي الخصوص تيم فوتبال سايپا هستم اما چرا: جلب اعتماد مدير عامل باشگاه سايپا به علي دايي به عنوان سرمربي*
بازيهاي زيبا با تاكتيكهاي لازم ومتنوع ونتيجه گيري در خور توجه *
*بازي زيبا وباور ناكردني علي دايي وهمچنين تعويض هاي طلايي ايشان از زمانيكه وي سرمربي انتخاب شد ميتوانيد در نيمه دوم امتيازهاي مكتسبه را در نظر گرفت *از حدود 15سال پيش تا كنون كه بازيهاي وي راچه در سطح ملي وباشگاهي دنبال مي كنم چيزي در وي ديدم كه چگونه جسورانه وباتعصب وجديت وپشتكار هر چه تمامتر جان در طبق اخلاص گذاشته كه حتي در سطح جهان كم نظير است
*تعصبي كه براي السد و ارمينیا بیلیفلد و بايرن و هرتا داشت براي پرسپوليس و صبا و بالا خره سايپا بي نظير است
واي از از اين مرد...چقدر زحمت مي كشد.
*اگر مي بينيم ممتاز هست بخاطر نان حلالي است كه با عرق جبين خود گرفته وذره اي كم فروشي نكرده .
*ما ايرانيها از نظر حا فظه تاريخي گاهي مي ماسيم...شجاعت وي رادر مصاف با دروازه تيم عمان دراوايل دهه70 كه منجر به از كار افتادگي طحال وي شد يادمان رفته است
*ايا مي دانيد كه اگر 120گل واندي براي تيم ملي زده بالاي 100پاس گل را ايشان داده كه متا سفا نه در محاق منتقدان ماند وگرنه اينهم خود يك ركورد است
*از نظر بازي جوانمردانه تعداد كار تهاي قرمز ايشان را بشماريم ملا حظه مي كنيم از تعداد انگشت هاي يك دست كمتر است.ضمن اينكه حتي يكبار به خاطر فريب داور تمارض ننموده مهمتر از اينكه ايا شما سراغ داريدكه در بازي90يا120دقيقه اي از نظر تحليل قواي بدني وخستگي تعويض شده دلايل اينها تنها به اين است كه به بازي فكر مي كند ...همين

*واما دوستان ومنتقدان سر در گريبان بدانيد اينده چه براي رياست فدراسيون وچه سر مربي تيم ملي متعلق به علي دايي است .شك نكنيد..
*نكته اخر اينكه كساني كه خواسته يا نه خواسته قصد به چالش وحاشيه وحذف دايي دارند صر فا به اين دليل است كه مصداق دشمن دانا بلندت مي كند از نام وي استفاده كرده وخود نامي شوند .ولي مطمئن باشيد انان حذف خواهند شد.
***اين است كه اعتراف مي كنم جنون اميز دوستش دارم.

تیرگی ها هیچگاه توان تقابل با منبع نور را ندارند دایی افتخار دیروزها و امروز و آتیه ایران است هرچند ایرانیان قدر نشناس یادشان رفته که روزی با شنیدن نامش به پیروزی تیم ملی شان امید بسیار می بستند .یادشان رفته که فوتبالیست تحصیل کرده و غیرتمندی چون دایی تا ابد جاودان و جاوید خواهد ماند ....دایی مرد بزرگی است و ابلهانی چون فکری بوزینه و رضایی بد قواره حتی لیاقت دیدن او را هم ندارند تا چه برسد به جسارت های ابلهانه ای که به او می کنند ..دایی مرد جاوید تاریخ ماست ..شک نکنید.

 هاشم ميراحمدي از كشور امارات ، 20 ساله مي نويسد:
با عرض سلام و خسته نباشيد ، مي خواهم حرف دل خيلي از دوست داران فوتبال ايران را بزنم !
براستي چرا بايد اسطوره فوتبال كشورمان را اين چنين كوچك كنيم ؟
مگر زحمات او را فراموش كرده ايم. اصلا مي شود فراموش كرد ؟
چرا بايد بزرگترين مرد فوتبال آسيا را اين چنين منزوي كنيم ؟
او كسي است كه خيلي از فوتبال دوستان جهان، فوتبال ايران را با نام او مي شناسند. او ركوردي را براي كشورش بدست آورده است كه اسطوره هاي نامي فوتبال جهان نظير پله، مارادونا و بكن پاور از دستيابي به آن عاجز بودند.
چرا بايد آن لحظه هاي شيرين گلزني او را در جام ملتهاي آسيا، مقدماتي جام جهاني و جام باشگاههاي اروپا را فراموش كنيم.
آري، 109 بار به خاطر گلزني او از جا برخواسته ايم، شادي كرده يم و خدا را شكر كرده ايم. اما حالا ..

منبع:شبکه ورزش ایران(www.iransport.net)

حرف دل علی عزیزی یکی از طرفداران سلطان(یکی از دوستان عزیزم)

آن‌ دسته از دانشجویانی که سال 73 از کنار زمین چمن دانشگاه شریف رد می‌شدند بازیکنی را می‌دیدند که به تنهایی در سرمای زمستانی با شورت ورزشی دور زمین می‌دود و تمرین می‌کند.شاید هیچ‌کس گمان نمی‌کرد آن بازیکن سخت‌کوش اردبیلی که با پیکان قرمز رنگش صبح به صبح به دانشگاه می‌آمد و بعد از تمام شدن کلاس‌هایش راهی زمین چمن می‌شد، بعدها به اسطوره‌ای در فوتبال ایران تبدیل شود.
” دایی دیر فوتبال را شروع کرد چرا که به پدرش قول داده بود اول تحصیلش را تمام کند و بعد سراغ ورزش برود. اولین بازی ملی‌اش را در 24 سالگی انجام داد و از آن پس بیش از 10 سال است که در سطح اول فوتبال ایران بازی می‌کند. قابلیت‌های استثنایی‌اش هر مربی‌ای را وادار می‌کرد تا از او بطور ثابت استفاده کند. اعتماد به نفسی که در دایی هست را در کمتر فوتبالیستی می‌بینیم. کار و بار یک مهندس که به جماعت لمپن و سطح فرهنگی خاص که بیافتد تقابل دیدنی می‌شود اما دایی نشان داد در طول این 14 سال چگونه با آن‌ها برخورد کند.نه فک و فامیل دایی در فدراسیون بود، نه پارتی خاصی داشت. او نشان‌دهنده قشری بود که تنها و تنها با لیاقت به همه چیز رسید. دیگر تا سال‌ها مثل دایی نخواهد آمد. اسطوره‌ای ناب که در این آشفته بازار با لیاقت به همه‌جا رسید
“زمانی که در بازی‌های آسیایی پکن مصدوم شدم، یک سال و نیم یک نفر در را به رویم باز نکرد که آقا اصلا تو هستی؟”
می‌توان گفت این اخلاق اوست که از او دایی ساخته است.در اوج متواضع، بی‌سر و صدا، بدون جار و جنجال کار خودش را می‌کند. طی چند سالی که در آلمان بازی می‌کرد، خبرنگاران سمج آن کشور که از کاه کوه می‌سازند( و نمونه آخرش ماجرای مهدوی‌کیا) نتوانستند کوچکترین ضعف اخلاقی از او بدست آورند. دایی 30 ساله ومجرد آن‌قدر با اخلاق بود که تنها به هدف اصلی‌اش که فوتبال بود فکر کند و در زمانی که قدرتمندترین مهاجمان تاریخ فوتبال بایرن مونیخ نظیر البر حضور داشتند مربی را وادار کند تا از او در ترکیب فیکس استفاده کند. یادمان نمی‌رود عکس روی جلد روزنامه بیلد را که در جشن قهرمانی بایرن علی دایی را به تصویر کشیده بود که در میان انواع مشروب‌ها و الکل‌های رنگارنگ وجشن بازیکنان در گوشه‌ای نشسته و تنها نظاره‌گر است. دایی در تمام سال‌هایی که به فوتبال مشغول بوده است، یک قران از پول‌هایش را از ایران خارج نکرده است،همه را در ایران به کار انداخته است. ساخت چندین و چند کارخانه در زادگاهش که مستمری صدها خانوار را تامین می‌کند تنها گوشه‌ای از این کمک‌هاست.در ماجرای زلزله بم که بسیاری از ورزشکاران برای مطرح کردن نام خود کمک‌هایشان را به رخ این و آن می‌کشیدند، دایی بدون سرو صدا دهها میلیون تومان به بمی‌ها کمک کرد بی‌آنکه درصدد مطرح کردن خود باشد. آن‌ها که از نزدیک او را می‌شناسند می‌دانند که در هرکار خیرخواهانه‌ای او پیش‌قدم است و ثروت خود را بی‌هیچ چشم‌داشت صرف مردم کشورش کرده و هیچ منتی را بر سر هیچ‌کس نه گذاشته و نه می‌گذارد.چه مطابق با آنچه همیشه گفته است؛ ” تنها با خدا معامله می‌کند”.
دایی هیچ‌گاه محبوب نبوده است چرا که در عمرش نه از کسی باج خواسته و نه به کسی باج داده است. با هیچ کس تعارف ندارد. آن‌جا که حق پایمال می‌شود می‌ایستد و حقش را می‌گیرد. 15 سال است که نقش سیبل فحاشی و تهمت را بازی کرده است.هرگاه گل می‌زند می‌گویند که تیم مقابل ضعیف بوده! و یا شانسی بوده است. 109 گل برای تیم ملی زده است( رقمی که هیچ کس به خواب هم نمی‌بیند) بعد عنوان می‌کنند که همه را به مالدیو زده. لمپنیسم را ببینید تا کجا. چقدر پست و چقدر حقیر.در کجای جهان، در کدام مملکتی به بازیکنی که برای تیم ملی کشورش گل زده است چنین رفتاری می‌کنند؟ هر وقت تیم می‌برد او هیچ‌کاره است و بقیه بازیکنان بوده‌اند که زحمت کشیده‌اند. هر وقت تیم می بازد بر روی سر دایی آوار می‌شوند حتی اگر یک اشتباه هم نداشته باشد. نمونه آخرش بازی با مکزیک. میرزاپور پاس اشتباه داده است، مهدوی‌کیا می‌خواهد از 50 متری گل بزند، رضایی توپ را لو داده و گل خوردیم، کریمی در زمین راه رفته، مربی تعویض‌هایش درست نبوده ، همه بازیکنان در نیمه دوم بد بازی کرده‌اند اما دایی باید فحشش را بخورد.چقدر حق‌کشی؟ چقدر؟ تا جایی که صدای علی پروین هم درمی‌آید که چرا به دایی حمله می‌کنید. عادت ما ایرانی‌هاست که بعد از هر باخت می‌گردیم به دنبال کسی که تمام عقده‌هایمان را سرش خالی کنیم و دایی مدت‌هاست که این نقش را بر عهده گرفته است. خدا را شکر که در این مملکت زمان بازی که می‌شود همه کارشناس می‌شوند. هر بقال و چقال و نقالی به خودش اجازه می‌دهد که بدون کمترین اطلاعات ورزشی شدیدترین حمله‌ها را به او بکند و انواع و اقسام فحش‌ها و تحلیل‌های عوامانه را نثار او و بازی او کند. از آن تحلیل‌هایی که مثلا” دایی به مربی تیم ملی خط می‌دهد!”، ” دایی باعث شده تا مهاجمان جوان ما بسوزند!”" قدیم‌هایش خوب بود الآن نیست”. در طول این سال‌ها تیم ملی بیش از 10 مربی عوض کرده است و جالب اینجا که هر کدام تا آمده‌اند از دایی به عنوان بازیکن فیکس استفاده کرده‌اند. از طالبی و شاهرخی گرفته تا ایویچ و بلازویچ و ایوانکوویچ. دایی ارث پدری این‌ها بوده یا ما بغض و کینه داریم و حسد می‌ورزیم؟ چرا اینقدر غرض؟ علی دایی جز خدمت به فوتبال ایران چه کرده است؟ مگر نیست که هر مهاجمی زمانی که در کنار دایی قرار گرفت اوج فوتبال خود را سپری کرد؟ دوره اوج خداداد عزیزی چه زمانی بود؟ دوره اوج مدیرروستا چه زمانی؟ عقل نداریم، چشم که داریم. دایی چه گناهی کرده که مستحق چنین عقوبتی است؟ مگر همین 2 ماه پیش نبود که دایی در سن 37 سالگی در 10 بازی باشگاهی 14 گل زد؟ قسم حضرت عباستان را باور کنیم یا دم خروس را؟ هر بازیکنی یک روز بد بازی می‌کند، یک روز خوب. همه جای دنیا همین است. یک روز خوب. یک روز متوسط . یک روز هم بد. بازی دوم برزیل در همین جام را ببینید. رونالدو 70 دقیقه هیچ کار مثبتی نکرد. مردم برزیل آنقدر فحشش دادند؟ زیر باران ناسزا گرفتندش؟ در خبرها آمده بود که دایی بعد از بازی در تحمل این حجم ناسزا و توهین به گریه افتاده است. این رسمش بود؟ ببینید که با افتخار مملکتمکان چه می‌کنیم. عوض روحیه دادن و تشویق انتظار داریم تیم چهارم جهان را ببریم و اگر نبردیم کاپیتان تیم را که حتی یک پاس اشتباه هم نداده است زیر انتقاد و فحش بگیریم و اشک او را درآوریم. خجالت هم خوب چیزی است به خدا. بس کنید آقایان. بس کنید. راه‌های بهتری هم برای ابراز وجود هست.
افتخاری که دایی در فوتبال به آن رسیده‌ است، به ذهن هیچ فوتبالیست نه تنها ایرانی، که حتی آسیایی نیز خطور نمی‌کند. کدام ایرانی و حتی کدام آسیایی است که در فینال جام باشگاه‌های اروپا حاضر شده باشد و مدال نقره آن مسابقات را به گردن آویزد؟ کدام فوتبالیستی است که در 149 بازی ملی برای کشورش 109 گل زده باشد؟ اولین و تنها بازیکن آسیایی که در مقر فیفا در زوریخ روی سن رفته باشد کیست؟ چه کسی است که در نمایشگاه فیفا جای پایش در کنار پله و مارادونا روی زمین به یادگار ثبت شده باشد؟کیست که دوبار عنوان بهترین بازیکن سال آسیا انتخاب شده است؟ کیست که یک گروه موسیقی در برلین به افتخارش آهنگ می‌سازد؟ کیست که چندین فصل در معتبرترین لیگ‌های اروپایی و در بالاترین سطح بازی کرده است؟ دروازه‌های چلسی و آث‌میلان وصدها باشگاه مقهور قدرت اعجاب‌انگیز چه کسی شده است؟چه کسی است که دوبار آقای گل آسیا شده است؟ کیست که اوتمار هیتزفلد، بکن‌بائر و پوشکاش به تحسینش لب گشودند؟ افتخار فوتبال ایران است علی دایی. در تمام دنیا ما را و فوتبال ما را با علی دایی می‌شناسند.
با کوبیدن دایی نه او کوچک می‌شود و نه منتقدانش بزرگ می‌گردند. آن قدر مقام و شخصیت او بزرگ و دست‌نیافتنی است که این غرض‌ورزی‌ها، این کینه‌توزی‌ها و این حسادت‌ها نمی‌توانند ذره‌ای وجود اساطیری او را بیالایند چه که فوتبال ما و فوتبال این قرن به ستاره‌ای چون او افتخار می‌کند. اسطوره‌ای چون او که تا ابد سایه‌اش بر فوتبال ما و کشور ما سنگینی می‌کند هرچند قدرش را ندانیم و لعن و نفرینش کنیم و به تیر تهمت و افترا از خود برانیمش.
امان از ما مردم زنده‌کش مرده پرست.

علی دایی گل فوتبال ایرانه گلم همیشه یک زمانی پژمرده میشه, ولی همیشه زیباست ولی متاسفانه اینقدر به این گل اسیب زدیم که حالا خیلی غمگین و ناراحته و باید با حمایت ماها که واقعا دوستش داریم این غم رو از او دور کنیم و بگیم کاپیتان ناراحت نباش ما خیلی خیلی دوستت داریم خدا میدونه عزت و شخصیت تو برای من و ما خیلی مهمه !دوستت داریم ! بخند کاپیتان!

ایران به پرتقال باخت و خدا را شکر این بار تقصیر علی دایی نبود.بلکه مقصر اصلی کسان دیگر بودند.همان کسانی که در بازی اول هم هیچ غلطی نکردند و فقط چون به القابی همچون جادوگر و هلیکوپتر ملقب بودند از آنها انتقادی نشد.در این بازی سلطان علی دایی بازی نکرد و ایران باخت تا ثابت شود که که در بازی با مکزیک هم او مقصر نبود.

خیلی جالبه که فیروز کریمی و خداد عزیزی و فرشاد پیوس و چراغپور که همه از کارشناسان مجرب و فهیم فوتبال هستند علی دایی را مقصر نمی دانند اما روزنامه نگاران آماتور ایران خود را کارشناس می دانند و در مورد همه چیز اظهار نظر می کنند.اگر علی دایی در بازی با مکزیک خوب بازی نکرد فدای سرش.۱۴۰ و خرده ای بازی توپ کرده و تمام مردم ایران رو خوشحال کرده حالا دوست داشته یه بازی اشکشون رو در بیاره.مشکلی هست؟دستش درد نکنه.جواب مردم قدرنشناس اران همینه.مردمی که یادشون رفته کی بود که به خداداد پاس داد تا ایران به جام جهانی بره.کسانی که یادشون رفته چه کسی به مهدوی کیا پاس داد تا ایران آمریکا را شکست دهد.کسانی که یادشون رفته علی دایی با سر شکسته ۴ گل به کره جنوبی زد.کسانی که ...